polityka

No niestety. Nigdy od niej nie ucieknę. Choć ostatnie miesiące znacznie sie oddaliłem. Znów jednak czuję piekące tematy i muszę je z siebie wydalić.

Pierwszy wałek obracany przez media przez ostatnie dni dotyczy palenia ganji przez premiera Tuska. Wielu publicystów bije piane, że media biją pianę. No tak to już jest, że metatematy stają się ważniejsze niż tematy.
Inni zżymają się, że to fe. A ja sobie myślę, że Tusk na tym może tylko zyskać. I wcale nie chodzi o sympatię ludzi młodych - aż tak płasko ludzie młodzi nie traktują świata. Myślę oczywiście o tych, którzy wiedzą "co to" Tusk i miewają sympatie lub antypatie polityczne. Nie w tym rzecz, że jak jarał to swój. To wyznanie może Tuskowi przydać sympatii z racji normalności. Ludzie nigdy nie lubili pompatycznych buców z wysokich stołków, którzy murem odgradzają sie od ludu. A taki polityk co ma grzeszki młodości w CV, i stać go na to żeby się do tego przyznać to "swój chłop".
... i tyle.

Drugim tematem - tylko pozornie tak miałkim jak jaranie premiera - jest kwestia stanu zdrowia prezydenta i pytania posła Palikota. W programie Teraz My Sekielski i Morozowski poruszyli sprawę z posłem Religą. Program wypadł im bardzo (wyjątkowo bardzo) słabo. Nie zadali Relidze żadnego trudnego pytania a przez pierwszą 1/3 miałem wrażenie, że patrze na jakiś strasznie nudny program medyczny.
Otóż nie jest to sprawa błaha, bo stan zdrowia prezydenta jest ogólnonarodową sprawą. Prezydenta cały naród w głosowaniu "wynajmuje" na 5 lat do pracy. Każdy pracodawca musi wiedzieć czy kandydat na stanowisko spełnia podstawowe warunki zdrowotne.Co jeśli po pół roku prezydentury okaże się, że prezydent umiera na raka? Co jeśli ktoś kto posiada wiedzę o zdrowiu Pierwszej Osoby będzie ją szantażował ujawnieniem, dajmy na to że prezydent jest nosicielem HIV? Albo schizofrenikiem, który może narobić strasznych szkód narodowi na arenie międzynarodowej?
Premiera, posła czy ministra łatwo zastąpić. Kiedy okaże się, że któryś jest chory - nie ma większego problemu aby państwo na tej chorobie nie ucierpiało. Lecz prezydent jest jeden, obierany w głosowaniu powszechnym. Jego nie można po prostu zastąpić. W naszym systemie semiprezydenckim prezydent ma znaczące prerogatywy. Co jeśli choroba przeszkodzi mu sprawować odpowiednio funkcję?

Czy trzeba jeszcze mocniej to argumentować? Przywoływanie przez Religę pseudoargumentów o braku tradycji czy wielkości Polski (niedużej w porównaniu z USA) jest zwyczajnie głupie. Polska tradycja nowoczesnej demokracji (ta szlachecka była demokracją tylko z nazwy) sięga jakieś (w zaokrągleniu) 30 lat rozbite na 2 części.

Mało tego - ocenę zdrowia kandydatów na prezydenta powinna oceniać niezależna, złożona z kilkunastu specjalistów z wielu dziedzin medycyny autorytetów medycznych komisja działająca na polecenie Państwowej Komisji Wyborczej. Dopiero po pozytywnym zaopiniowaniu do elektoratu trafić powinien raport o stanie zdrowia gdzie bez podawania medycznych szczegółów powiedziane byłoby jasno jakim stanem zdrowotnym w każdej z głównych dziedzin charakteryzuje się każdy kandydat.

A w stanie dzisiejszym jest jak w piosence Dezertera, że prezydentem może zostać zupełny idiota. Do tego jeszcze schorowany jak Kennedy czy Mitterand.