Niemcy mieszkający przy granicy z Polską i Czechami panicznie boją się, że gdy za miesiąc znikną kontrole na granicy, zaleje ich fala kryminalistów. Władze Saksonii przygotowują dwa miliony ulotek, które mają uspokoić mieszkańców landu.
Tyle lat chodzą do nas na zakupy, strzygą się, nasi budowlańcy im remontują, hydraulicy naprawiają rury, piekarze pieką chleb... kupują od nas, sprzedają nam itd. My kupujemy u nich, korzystamy z ich rozrywek, zwiedzamy ich miasta... Coraz więcej przygranicznych niemieckich biznesów utrzymywane jest tylko dzięki Polakom.
Mimo to Oni wciąż żyją absurdalnymi mitami, straszą się wyssanymi z palca lękami i karmią się wzgardą wobec nas. Bo Polak jest dobry kiedy jest gorszy, brudniejszy, bardziej pijany i wulgarny. Aby można było nim leczyć swoje stare kompleksy.
Ile lat trzeba jeszcze się przekonywać do nas, żeby zmieniło się podejście?
Otwarcie granic, wejście do UE, otwieranie firm po niemieckiej stronie przez Polaków, a u nich wciąż hulają upiory hitlera i honeckera. Nadal nas uważają za dziką Azję.
A moim zdaniem to od strony DDRmanów płyną większe zagrożenia dla nas niż z naszej wobec nich. Była DDR jest od Polski o wiele biedniejsza, bardziej zacofana i ksenofobiczna gdzie resentymenty pototalitarne są bardzo donośne i gdzie partie w rodzaju NPD (neonaziści) wciąż dostają spore poparcie.
To w byłej DDR bije się obcokrajowców (w Berlinie nieustannie dostają Turcy i czasem pali sie ich domy), a Polacy wciąż są uznawani za złodziei i pijaków.
Zawsze wspólną cechą Niemców była i jest buta i przekonanie (niemal każdy Niemiec w to po cichu wierzy), że są absolutnie najlepsi na świecie. Ale DDRmani ponadto czują sie pokrzywdzeni, upokorzeni przez Wesich i zagrożeni przez Polaków oraz innych Azjatów. Mieszanina wszystkich nonsensów z czasów III Rzeszy zakonserwowana i zmutowana przez nonsensy komunizmu dała mieszankę wybuchową.
Trudne to nasze sąsiedztwo. Pewien stary przyjaciel ze Zgorzelca powiedział mi kiedyś, że Polacy i Niemcy nigdy nie będą przyjaciółmi. Że możemy być tylko dobrymi sąsiadami, którzy spotkawszy się pod domem pogadają o zdrowiu i pogodzie albo pożyczą sobie szklankę cukru lecz nigdy nie zasiądą do stołu z wódką.
Nie wiem czy tego żałować...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz